بی خیال بابا!
یه مدلی از بی خیالی هست که بی خیالیِ الکی نیست؛ بی خیالی ِ بعد از خیلی گریه کردنه!
بی خیالی بعد از خیلی مضطرب بودن،بعد از روزها بیدار شدن از جوشیدن ِ اسید معده، پقی زیر گریه زدن با دیدن حتی تبلیغای تلویزیون، با حرص و از ته دل خوندن با آهنگ های دادی و شاکی و خداحافظی!
این بی خیالی و سکوتِ بعد از خیلی خیلی اهمیت دادنه!
این مدل بی خیالی تیر خلاص ه، بعدش تا مدتهای طولانی دیگه هر چی شد، شد! دیگه همه چیز بی معنی میشه، بی هویت، بی اعتبار، خاکستری، دیگه چیزی خوشحالت نمیکنه، به وجدت نمیاره، شاد که هیچی حتی چیزی غمگینت نمیکنه، نه اونقدر غمگین که گریه کنی! یه دفعه بی حس میشی، انگار مُردی!
بعضی وقتا گذشتن خیلی روز درستش میکنه،بعضی وقتا دیدن آدمای خیلی دور و خیلی عزیز،بعضی وقتا فاصله کرفتن طولانی از چیزا و آدما، بعضی وقتا وصل شدن به هویت معنوی، دعایی ذکری زیارتی چیزی: اما بعضی وقتا ام هیچی درستش نمیکنه، گذشته از اینکه چرا و چطور بی خیال شدی یه شیطان اونجا تو چاه بی خیالی نشسته و بهت میگه دیگه نرو بیرون همینجا بمون، میگه حالا بی خیال، میگه بیرون دوره، شلوغه، بیش از حد روشنه!
بعد یهو نگاه میکنی میبینی شدی یه بی حوصله ی بد عنق، بی سلیقه، بی نظم، بی خیال!
همین دیگه! میخام بهت بگم حواست باشه بیای بیرون، اونجا نمون، اینجا دوره ولی راه بیفتی میرسی! اینجا شلوغ و گرمه! اینجا روشنه! می دونم سخت گذشته ولی دیگه گذشته، برگرد، بلند شو، دوباره خودت باش، به جزئیات اهمیت بده! تو برای یه چیزی به دنیا اومدی، اون چیزو پیدا کن و ادامه بده! حتی اگه دیگه چهل سال ت شده!
